شط الجراحی

به روز مرگ من

چون ناقوس عبوس را بشنوی

که جهانیان را ندا در دهد

که من از این جهان خوار گریخته ام

تا با خوارترین کرمها درآمیزم

آنگاه دیگر سوگوارم مباش

نه ، چون این ابیات را بخوانی

مبادا دست سراینده اش را به یاد آری

چرا

که چندان دوستت می دارم

که

بهتر آن می دانم که فراموشم کنی

تا آن که غمگنانه در اندیشه ام باشی

آری ، به تو می گویم

اگر در آن هنگام که من با خاک درآمیزم

بر این چکامه نگاهی افکندی

مبادا نام این بیچاره را ورد زبان سازی

زنهار که پس از مرگم ، جهان فرزانگان

در نامه ات بنگرد و ما را هر دو به ریشخند گیرد .

                               غزلواره 72 – شکسپیر